چرا آموزش زنان حقوق برابر نمی‌آورد؟

0
8
چرا آموزش زنان حقوق برابر نمی‌آورد؟
چرا آموزش زنان حقوق برابر نمی‌آورد؟
چکیده خبر سیاستی: زنان در حال کم کردن شکاف تحصیلی با مردان هستند، اما یک مطالعه جهانی با موضوع برابری جنسیتی نشان می‌دهد که این پیشرفت‌ها در ایجاد دسترسی برابر به مشاغل با کیفیت و نمایندگی سیاسی موفق نبوده است. این مطالعه که حاصل بررسی دهها سال از اطلاعات بیش از ۱۵۰ کشور است، نشان می‌دهد که زنان ۹۱ درصد از تحصیلات مردان را کسب کرده‌اند – اما تنها ۷۰ درصد از میزان اشتغال آنها و فقط ۲۵ درصد از نمایندگی سیاسی را به دست آورده‌اند. پروفسور سگوینو در مطالعه‌ای که در مجله توسعه آفریقا منتشر شده است، می‌گوید: “واضح است که آموزش به تنهایی برای حل این مشکل کافی نیست. ما نیازمند ابزارهای سیاستی مشخص برای شکستن موانع جنسیتی هستیم، زیرا ” دست نامرئی” بازار کار نمی‌کند. این مطالعه دو دلیل عمده برای اشتغال و درآمد پایین زنان را ارائه می‌دهد: طرد و محرومیت بیشتر از مشاغل با درآمد بالا و میزان نامتناسب کار خانگی، از جمله مراقبت از کودکان و والدین سالخورده. سگوینو که تحلیل خود را بر اساس داده‌های جهانی از بانک جهانی، سازمان بین‌المللی کار و دیگر منابع کلیدی از ۱۹۹۰-۲۰۱۰ انجام داده، می‌گوید بزرگترین پیشرفت در راستای برابری جنسیتی در آموزش (تحصیلات) و امید به زندگی صورت گرفته است. به گفته سگوینو تغییرات سیاستی مستلزم تنظیم میدان بازی است، از جمله حقوق بازنشستگی برای والدین، مراقبت روزانه مقرون به صرفه و بالقوه حتی سهمیه‌های جنسیتی.

موانع جنسیتی در کار و سیاست نیازمند اقدام سیاسی است

زنان در حال کم کردن شکاف تحصیلی با مردان هستند، اما یک مطالعه جهانی با موضوع برابری جنسیتی نشان می‌دهد که این پیشرفت‌ها در ایجاد دسترسی برابر به مشاغل با کیفیت و نمایندگی سیاسی موفق نبوده است.

این مطالعه که حاصل بررسی دهها سال از اطلاعات بیش از ۱۵۰ کشور است، نشان می‌دهد که زنان ۹۱ درصد از تحصیلات مردان را کسب کرده‌اند – اما تنها ۷۰ درصد از میزان اشتغال آنها و فقط ۲۵ درصد از نمایندگی سیاسی را به دست آورده‌اند.

یافته‌ها این فرضیه را مطرح می‌کند که آموزش (به عنوان یکی از نشانه‌های تلاش‌های بین‌المللی توسعه) دسترسی برابر به کشاغل با درآمد بالا را امکان پذیر می‌کند و پیشنهاد می‌کند که سیاست‌های مداخله‌ای برای کم کردن شکاف جنسیتی در کار و سیاست‌ها بیشتر شود.

پروفسور سگوینو در مطالعه‌ای که در مجله توسعه آفریقا منتشر شده است، می‌گوید: “واضح است که آموزش به تنهایی برای حل این مشکل کافی نیست. ما نیازمند ابزارهای سیاستی مشخص برای شکستن موانع جنسیتی هستیم، زیرا ” دست نامرئی” بازار کار نمی‌کند.

این مطالعه دو دلیل عمده برای اشتغال و درآمد پایین زنان را ارائه می‌دهد: طرد و محرومیت بیشتر از مشاغل با درآمد بالا و میزان نامتناسب کار خانگی، از جمله مراقبت از کودکان و والدین سالخورده.

سگوینو می‌گوید تغییرات سیاستی مستلزم تنظیم میدان بازی است، از جمله حقوق بازنشستگی برای والدین، مراقبت روزانه مقرون به صرفه و بالقوه حتی سهمیه‌های جنسیتی.

شکاف جنسیتی، اشتغال و سیاست 

سگوینو داده‌های جهانی از بانک جهانی، سازمان بین‌المللی کار و دیگر منابع کلیدی از ۱۹۹۰-۲۰۱۰ را برای مطالعه، تجزیه و تحلیل کرد.

بر اساس این تحقیق، بزرگترین پیشرفت در راستای برابری جنسیتی در آموزش (تحصیلات) و امید به زندگی صورت گرفته است. به طور کلی، در حال حاضر آمار سالیانه تحصیلات زنان، ۹۱ درصد مردان است. در بیش از نیمی از کشورهای جهان، نرخ تحصیلات زنان در حال حاضر نسبت به مردان، در مقایسه با موارد مشابه آن در سال ۱۹۹۰، ۳۳ درصد بیشتر شده است؛ با وجود این دستاوردها، میزان اشتغال زنان ۳۰ درصد کمتر از مردان است – حتی در برخی از مناطق آسیا، آمریکای لاتین، خاورمیانه و آفریقا نیز کمتر است. این مطالعه همچنین نشان می‌دهد که زنان با افزایش تبعیض شغلی مواجه هستند. سهم زنان شاغل در بخش صنعت با پرداخت بالا، در مقایسه با مردان، از سال ۱۹۹۰ به میزان ۲۰ درصد کاهش یافته است.

سگوینو می‌گوید: “اشتغال برابر، بسیار مهم است، بدون دسترسی برابر به کار با کیفیت، زنان آسیب‌پذیر و فاقد قدرت هستند. علاوه بر این، وضعیت شغلی پایین آنها، کلیشه‌ مردان به عنوان نان آور جامعه را حفظ می‌کند.”

سگوینو می‌گوید شکاف جنسیتی در نمایندگی سیاسی گسترده‌تر است. در نمایندگی سیاسی برای زنان در مقایسه با مردان افزایش یافته است – از ۱۴ درصد در سال ۱۹۹۰، (که در صندلی‌های دولتی اندازه‌گیری شده است)، زنان همچنان با ۲۵ درصد در وضعیت نامناسب قرار دارند. نهادهای قانونی در برخی از کشورها، از جمله هائیتی و قطر، هنوز هیچ عضو زن ندارند.

سگوینو افزود: “بدون زنان، دولت بیشتر احتمال دارد که پول مالیات دهندگان را به طریقی که بی‌تناسب به نفع مردان باشد و یا حداقل بار اضافی بر زنان را نادیده بگیرد، صرف کند. ما به زنان در دولت نیاز داریم تا اطمینان حاصل کنیم که شرایط زندگی و نیازهای آنها در تصمیمات مربوط به سیاست‌گزاری و بودجه منعکس شده است.”

موانع و محدودیت‌های مربوط به زنان نیاز به ابزارهای سیاستی دارد

سگوینو می‌گوید تغییرات در هزینه‌های عمومی لازم است تا میدان بازی را تعیین کند. راه‌حل‌های سیاستی بالقوه شامل مراقبت‌های بهداشتی مقرون به صرفه، حقوق مرخصی والدین (پرداخت حقوق در زمان مرخصی)، شیوه‌های استخدام متنوع، دسترسی به وسایل حمل و نقل عمومی، درمانگاه‌های بهداشت روستایی و حتی سهمیه‌های جنسیتی است.

او با اشاره توافقنامه جنسیتی اخیر در کانادا که نمایندگی زنان را تا ۵۰ درصد افزایش می‌دهد معتقد است که این توافقنامه نمونه‌ای است از اینکه چطور سیاست‌گزاری می‌تواند برابری جنسیتی را بهبود بخشد.

کشورهایی همچون رواندا نیز توافقنامه‌های جنسیتی را به تصویب رسانده‌اند و در مجلس نمایندگان نروژ، زنان در هیئت مدیره مجلس شرکت می‌کنند.

سگوینو می‌گوید: زنان احتمالاً در ۷۷% موارد درآمدی کمتر از مردان دارند. و این به این دلیل است که مردان بیشتر مشاغلی را دارند که پرداختی‌هایی بالاتری دارد (مشاغل رده بالا را دارند) بیکاری زنان همچنان حدود ۳۰ درصد بالاتر از مردان و در سراسر جهان است، بنابراین این زنان نمی‌توانند هزینه معیشت خود را به دست آورند.

اختلافات جنسیتی بالقوه

در برخی کشورها مردان شغل خود را از دست داده‌اند، در حالی که افزایش اشتغال زنان در بخش خدمات گسترش یافته است. سگوینو معتقد است این موضوع می‌تواند منجر به درگیری‌های جنسیتی شود، زیرا مردان توانایی خود برای انجام نقش نان آور را به دلیل افزایش اشتغال زنان تضعیف شده می‌بینند.

“برای مردان اشتغال در مشاغل پایین‌تر، یک چالش واقعی برای هویت جنسیتی آنهاست و می‌تواند منازعات جنسیتی ایجاد کند که ما به ندرت آن را مورد بحث قرار می‌دهیم.

وی افزود: اگر تصور می‌شود که سیاست‌گزاران از طریق ارتقاء سطح سلامت زنان از بدتر شدن وضعیت آنان جلوگیری می‌کنند باید بدانیم که ما حمایت‌های سیاسی لازم را برای ایجاد سرمایه‌گذاری و و تغییرات سیاسی در جهت بهبود دسترسی زنان به مشاغل را نخواهیم داشت.

روش‌ها

سگوینو برای مطالعه “روند جهانی برابری جنسیتی”،  نابرابری جنسیتی را در سه دسته کلیدی بررسی کرد: توانمندی (آموزش و پرورش و داده‌های بهداشت)، معیشت (اشتغال، تبعیض شغلی و سایر شاخص‌های اقتصادی) و سازمان، که توسط صندلی‌های پارلمان و سایر اشکال نمایندگی سیاسی اندازه‌گیری می‌شود

یافته‌های کلیدی

– آموزش و پرورش:

  مجموع سالیانه تحصیلات عالیه زنان: زنان ۹۱ درصد مردان (از ۸۲ درصد در سال ۱۹۹۰)
  ثبت نام در مدارس متوسطه: تقریبا مساوی
  سهم کشورهایی که میزان تحصیلات دختران و پسران ۹۵٪ یا بالاتر است (۵۲٪، در مقایسه با ۳۳٪ در سال ۱۹۹۰)
  -معیشت:

 نرخ اشتغال زنان ۷۰ درصد مردان (از ۶۲ درصد در سال ۱۹۹۰)
تبعیض جنسیتی از سال ۱۹۹۰ بدتر شده است
 بخش صنعت: نسبت زنان به مردان در اشتغال به مشاغلی با درآمد بالا و سودمندی بهتر، ۲۰ درصد کاهش یافته است.

-نمایندگی سیاسی:

  به طور کلی، زنان در صندلی های پارلمان ۲۵ درصد نسبت به مردان سهم دارند
  سهم زنان از صندلی های پارلمان در مقایسه با مردان در سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۰، ۱۴ درصد افزایش یافته است.

 

 

منبع: ساینس دیلی 

برگردان: زهرا سعیدی، کارشناس ارشد سیاست‌گزاری عمومی

انتشار مطلب، با ذکر سایت سیاست‌گزاری عمومی ایران، بلامانع است.