اطلاعات برای گیرندگان یارانه سبد غذایی، قدرت است

0
15
اطلاعات برای گیرندگان یارانه سبد غذایی، قدرت است
اطلاعات برای گیرندگان یارانه سبد غذایی، قدرت است
چکیده خبر سیاستی: کارتی ساده برنامه امدادی دولت اندونزی را نشان می‌دهد که منجر به کشت برنج بیشتر برای روستاییان فقیر شده است

اطلاعات حتی برای فقیرترین حاشیه نشینان اندوزی نیز قدرت محسوب می‌شود

بر اساس تحقیق انجام شده توسط محققان اقتصادی دانشگاه ماساچوست، چنانچه گیرندگان کمک‌های غذایی، اطلاعات کافی در خصوص کمک‌هایی که به دستشان می‌رسد داشته باشند، بسیار مطلوب‌تر از آن‌ها استفاده خواهند کرد.

حدود ۳۰ درصد از خانوارهای اندونزی، به طور ماهیانه برنج یارانه‌ای از جانب دولت دریافت می‌کنند، دولت این برنامه را “راسکین” یا “برنج برای فقرا” می‌نامد

یکی از دلایل کلیدی این بحث، توجه به این موضوع است که در اختیار قرار دادن اطلاعات اضافه، به صورت قدرت چانه زدن در روستاییان نمود پیدا می‌کند. این کارت‌ها نه تنها این اجازه را به روستاییان می‌دهد که نسبت به برنج دریافتی خویش آگاه باشند بلکه رهبران سیاسی محلی و دلالان نیز در جریان آن اندازه از برنج که باید به روستایین داده شود، قرار می‌گیرند.

این تحقیق زمانی شکل گرفت که محققان آکادمیکی تحقیق، به منظور پژوهش راه‌های مختلف برای مثرتر کردن برنامه راسکین، و به دستور دولت، به همکاری با ماموران TNP2K  در آمدند. تحقیقات گذشته نشان می‌داد، مقداری از برنج قبل از رسیدن به مخاطبان برنامه، از مسیر خود انحراف پیدا می‌کرد و به هر نحوری، از دسترس آنان خارج می‌شد.

اولکن در این زمینه می‌گوید:”بخش قابل توجهی از برنج در جایی گم می‌شد”.

کارتی ساده برنامه امدادی دولت اندونزی را نشان می‌دهد که منجر به کشت برنج بیشتر برای روستاییان فقیر شده است

اطلاعات حتی برای فقیرترین حاشیه نشینان اندوزی نیز قدرت محسوب می‌شود.

جمله بالا، از نتایج تحقیق تازه منتشر شده توسط محققان اقتصادی دانشگاه ماساچوست[۱] می‌باشد. بر اساس تحقیق انجام شده، چنانچه گیرندگان کمک‌های غذایی، اطلاعات کافی در خصوص کمک‌هایی که به دستشان می‌رسد داشته باشند، بسیار مطلوب‌تر از آن‌ها استفاده خواهند کرد.

حدود ۳۰ درصد از خانوارهای اندونزی، به طور ماهیانه برنج یارانه‌ای از جانب دولت دریافت می‌کنند، دولت این برنامه را “راسکین” یا “برنج برای فقرا” می‌نامد. تحقیقات انجام شده نشان می‌دهد، در صورتی که جزئیات طرح بر روی کارتی همراه با سبد غذایی برای روستاییان ارسال شود، استفاده آن‌ها از این سبد ۲۶ درصد افزایش پیدا خواهد کرد.

“این موضوع برای من بسیار قابل تأمل است که با ارسال کارتی ساده، می‌توان مقدار برنج دریافتی خانواده‌ها را به میزان قابل توجهی افزایش داد”، این جمله از اظهارات بنجامین اولکن، پروفسور اقتصاد دانشگاه ماساچوست و از نویسندگان مقاله تألیف شده، می‌باشد. “داشتن چنین اطلاعاتی، امری خطیر است.”

یکی از دلایل کلیدی رخداد بالا، توجه به این موضوع است که در اختیار قرار دادن اطلاعات اضافه، به صورت قدرت چانه زدن در روستاییان نمود پیدا می‌کند. این کارت‌ها نه تنها این اجازه را به روستاییان می‌دهد که نسبت به برنج دریافتی خویش آگاه باشند بلکه رهبران سیاسی محلی و دلالان نیز در جریان آن اندازه از برنج که باید به روستایین داده شود، قرار می‌گیرند.

“سران روستاها از این به بعد به این امر وقف خواهند بود که روستاییان نسبت به حق خود آگاهند[۲].” “اینکه مردم نسبت به چیزی که به آن ها داده می‌شود، آگاهی دارند، تفاوت‌های بسیاری ایجاد می‌کند[۳].”

مقاله “قدرت بخشی به شهروند با اطلاعات محسوس: کارت‌های معرفی و یارانه غذایی در اندونزی”، اخیراً در ژورنال اقتصاد سیاسی به نشر رسیده است.

 از نویسندگان این مقاله می‌توان به ابهیجیت بانرجی[۴]، پروفسور اقتصاد بین‌المللی دانشگاه ماساچوست، رما هانا[۵]، پروفسور دانشگاه کندی هاروارد، جوردن کایل[۶]، دستیار تحقیقاتی موس‌ه بین المللی حقوق غذایی، اولکن، و سودارنو سومارتو[۷]، از اعضای تیم شتاب دادن به فرآیند کاهش فقر غذایی (TNP2K) اشاره کرد.

این تحقیق زمانی شکل گرفت که محققان آکادمیکی تحقیق، به منظور پژوهش راه‌های مختلف برای مثرتر کردن برنامه راسکین، و به دستور دولت، به همکاری با ماموران TNP2K  در آمدند. تحقیقات گذشته نشان می‌داد، مقداری از برنج قبل از رسیدن به مخاطبان برنامه، از مسیر خود انحراف پیدا می‌کرد و به هر نحوری، از دسترس آنان خارج می‌شد.

اولکن در این زمینه می‌گوید:”بخش قابل توجهی از برنج در جایی گم می‌شد”.

این تحقیق ۵۷۲ روستای پراکنده در ۳ استان مختلف اندونزی را در بر می‌گرفت. تحقیق در ابتدا، به صورت اتفاقی ۳۷۸ روستاها را انتخاب کرد، سپس به خانواده‌های هر یک از آن‌ها کارتی داده می‌شد که در آن جزئیات برنامه به طور کامل شرح داده شده بود. به ۱۹۴ روستای دیگر کارتی ارسال نشد، زیرا آن‌ها به عنوان نمونه گواه آزمایش در نظر گرفته شده بودند.

محقیقن، خانوار روستاهای مختلف را در سه بازه زمانی دو ماهه، هشت ماهه و ۱۸ ماهه، مورد بررسی قرار دادند. این تقسیم بندی زمانی پس از اهدای کارت‌ها و به منظور آگاه شدن از میزان تءثیرگذاری برنامه صورت گرفت.

تیم تحقیقاتی افزایش ۲۶ درصدی برنج دریافتی خانوارها را رصد کرد، این مهم با این وجود رخ داد که نزدیک به ۷۰ درصد از کارت‌ها در ابتدا، از مسیر اصلی خویش منحرف شده و به مقصد نمی‌رسیدند. این موضوع نشان می‌دهد که در صورت اهدا کامل کارت‌ها به روستاییان، درصد برنج دریافتی، به بالای ۲۶ درصد نیز خواهد رسید.

اطالاعات مندرج بر روی کارت‌ها با یکدیگر اختلافاتی نیز داشتند، این موضوع به محققین کمک می‌کرد بدانند کدام بخش از نوشته بر روی کارت‌ها، از قسمت‌های دیگر تأثیرگذارتر بوده است. افرادی که در برنامه راسکین مشارکت خود را اعلام داشته بودند، مجبور به پرداخت مبلغ اندکی به نام حق پرداختی بودند، زیرا برنج دریافتی به طور کامل جزو یارانه آن‌ها محسوب نمی‌شد. با این حال بدون راسکین، روستاییان مجبور به پرداخت ۴۲ درصد حق بیشتر بودند. روستاییان هنگامی که شرایط مالی برنامه راسکین بر روی کارت‌ها را مطالعه کردند، تمایل بیشتری به شرکت در برنامه نشان دادند.

اولکن در این رابطه می‌گوید:” این اطلاعات است که اینگونه ایجاب می‌کند، درج شدن یک خط اضافه بر روی کارت‌ها، برنج دریافتی را افزایش میدهد”.

دیدگاه مقاله این است که پیشرفت متوسط میزان برنج دریافتی به این معنا است که روستاییان اهرم فشاری را برای چانه زدن در برنامه راسکین در اختیار گرفته‌اند. نویسنده مقاله می‌نویسد:” چانه زنی تنها یکی از تونل‌هایی است که کارت از طریق آن مفید واقع شدن خود را اثبات می‌کند”.  این پیشرفت نتیجه تغییر در معامله میان روستاییان و پخش کنندگان برنج نمی‌باشد، بلکه کارت‌ها از ابتدا برای روستاییان اهرم فشاری مطمئن به شمار می‌آید.

“داشتن چنین اطلاعات محسوسی همراه با اسناد، امری مهم در پروسه چانه‌زنی به شمار می‌آید، اولکن سپس با بیان این موضوع می‌گوید:” برای تأثیرگذاری، به اعتراض نیاز نیست”.

ادله بالا همه و همه نشان می‌دهد چرا محققین بر این موضوع مصرند که این کارت‌ها هستند که چنین اطلاعات محسوسی را به وجود می‌آورد. مقدار برنج نشتی، مقداری از برنج است که به دست گیرندگان نمی‌رسد، برای روستاهای شرکت‌کننده در پروژه راسکین، بین ۳۳ تا ۵۸ درصد، با توجه به میزان دخالت پروژه، کاهش یافت. همچنین این تحقیق منجر به آن شد که دولت اندونزی با استفاده از دستاوردهای تحقیقاتی به عمل آمده به گسترش پروژه راسکین پرداخته و برای ۱۵.۵ میلیون خانوار، ۶۵.۷ میلیون نفر، کارت‌های اطلاعاتی را فراهم کند که آن‌ها را در جریان پروژه قرار می‌دهند.

محققین دیگر به صورت متفق‌القول بیان می‌دارند که نه تنها این تحقیق ضمینه‌ای جذاب و کارآمد بوده است، بلکه خط مشی برای گسترش جهانی پروژه راسکین می‌باشد.

دولت استرالیا، مؤسسه حمایتی کاهش فقر و سازمان دانش ملی در این پژوهش با اندونزی همکاری کرده و میزانی از هزینه‌های آن را تNمین کردند.

[۱]Massachusetts institute of Technology – MIT

[۲] Olken

[۳] Olken

[۴] Abhijit Banerjee

[۵] Rema Hanna

[۶] Jordan Kyle

[۷] Sudarno Sumarto

منبع: ساینس دیلی

برگردان: زهرا سعیدی، کارشناس ارشد سیاست‌گزاری عمومی

انتشار مطلب، با ذکر نام سایت سیاست‌گزاری عمومی ایران، بلامانع است.