سیاست‌گزاری غذایی: کاهش ضایعات، گسترش سیستم‌ها

0
63
سیاستگزاری غذایی
سیاستگزاری غذایی
چکیده خبر سیاستی: در دو مقاله جداگانه، محققان جزئیات راهکارهایی برای کاهش زباله‌های مواد غذایی و گسترش توجه به سیاست‌گزاری غذایی را مورد هدف قرار دادند. رونی نف، نویسنده اصلی مقاله و استاد دانشکده بهداشت عمومی بلومبرگ جان هاپکینز، می‌گوید: در دنیایی که با محدودیت منابع و جمعیت رو به رشد مواجه است، زمان آن رسیده است که دور ریختن غذاهای خوب در سطل زباله را متوقف کنیم. کاهش هدرفت مواد غذایی به نصف آن، امکان‌پذیر است و بهداشت عمومی بخشی از راه حل است.
برای محدود کردن هدرفت مواد غذایی و ایجاد زباله‌های غذایی در کشورهای با درآمد بیشتر، اقداماتی نظیر اصلاح برچسب‌های تاریخ مواد غذایی می‌تواند موفقیت‌آمیز باشد. مصرف‌کنندگان اغلب در استفاده از اصطلاحات تاریخ “بهترین زمان مصرف”، تاریخ “زمان فروش” و تاریخ “کیفیت مطلوب” در بسته‌بندی مواد غذایی دچار اشتباه می‌شوند و بنابراین غذای کاملاً خوب را بیرون می‌ریزند. علاوه بر این، ایجاد بازارهایی برای محصولات به اصطلاح “بد” مانند هلوهای له شده و یا سيب‌زمينی‌های شکسته شده یا بريده، می‌تواند ضمن کاهش زباله‌های مواد غذایی، مصرف میوه و سبزیجات را افزایش دهد. در کشورهای با درآمد پایین و متوسط، اولویت این است که زیرساخت‌ها بهبود یابد. در این صورت مواد غذایی در مسیر انتقال از مزارع به مقصد نهایی، خراب نمی‌شوند. در مقاله دوم، محققان توصیه می‌کنند که رویکرد “سیستم‌های گسترده‌تر” را در زمینه سیاست‌گزاری غذایی در راستای مسائل مربوط به بهداشت عمومی، تغییرات آب و هوایی، و استفاده از آنتی­‌بیوتیک‌ها در مواد غذایی حیوانی اتخاذ کنند. نویسندگان سه نمونه از یک سیستم غذائی را در رابطه با سیاست‌گزاری غذایی توضیح می‌دهند كه موجب ايجاد مشاركت در ايجاد پايداری در دستورالعمل‌های تغذيه‌ای برای آمريكاييان و داشتن دقت در نحوه و ميزان استفاده از آنتی‌بيوتيك در پرورش دام و طيور و توليد مواد غذايی حيوانی می‌شود.

در دو مقاله جداگانه، محققان جزئیات راهکارهایی برای کاهش زباله‌های مواد غذایی و گسترش توجه به سیاست‌گزاری مواد غذایی را مورد هدف قرار دادند؛ حرکت و تلاش‌هایی که محققان می‌گویند در نهایت، سلامت عمومی و امنیت غذایی را بهبود می‌بخشد.

این دو مقاله در نوامبر ۲۰۱۶ و در نشریه امور بهداشتی که اولین بار آن را به موضوع غذا و سلامت اختصاص داده است، منتشر شد. مطالعات قبلی نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها ۴۰ درصد یا ۱۳۳ میلیارد پوند از مواد غذایی را که تولید یا خرید کرده‌اند، هدرفت می‌دهند. در سطح جهانی، این میزان در حدود ۳۰ درصد از مواد غذایی عرضه شده است. در پاییز گذشته، ایالات متحده و سازمان ملل متحد متعهد شده‌اند تا سال ۲۰۳۰ هدرفت مواد غذایی در ایالات متحده و خارج از کشور به نصف آن کاهش یابد. اگر این هدف برآورده شود، لازم نیست که تولید مواد غذایی برای مقابله با گرسنگی و تأمین تقاضاهای جمعیت جهانی رو به رشد، افزایش یابد. امروزه یکی از نه نفر در سراسر جهان مواد غذایی کافی ندارند، ۱۴ درصد از آمریکایی‌ها ناامنی غذایی را تجربه می‌کنند و بدون دسترسی قابل اطمینان به غذای کافی که ارزان و مغذی باشد، زندگی می­‌کنند.
رونی نف، نویسنده اصلی مقاله و استاد دانشکده بهداشت عمومی بلومبرگ جان هاپکینز، می‌گوید: در دنیایی که با محدودیت منابع و جمعیت رو به رشد مواجه است، زمان آن رسیده است که دور ریختن غذاهای خوب در سطل زباله را متوقف کنیم. کاهش هدرفت مواد غذایی به نصف آن، امکان‌پذیر است و بهداشت عمومی بخشی از راه حل است.

برای محدود کردن هدرفت مواد غذایی و ایجاد زباله‌های غذایی در کشورهای با درآمد بیشتر، اقداماتی نظیر اصلاح برچسب‌های تاریخ مواد غذایی می‌تواند موفقیت‌آمیز باشد. مصرف‌کنندگان اغلب در استفاده از اصطلاحات تاریخ “بهترین زمان مصرف”[۱] تاریخ “زمان فروش”[۲] و تاریخ “کیفیت مطلوب”[۳] در بسته بندی مواد غذایی دچار اشتباه می‌شوند و بنابراین غذای کاملاً خوب را بیرون می‌ریزند. بهبود سیاست برچسب تاریخ می‌تواند ایمنی مواد غذایی را نیز بهبود بخشد. علاوه بر این، ایجاد بازارهایی برای محصولات به اصطلاح “بد”[۴] مانند هلوهای له شده و یا سيب‌زمينی‌های شکسته شده یا بريده، می‌تواند ضمن کاهش زباله‌های مواد غذایی، مصرف میوه و سبزیجات را افزایش دهد.

در کشورهای با درآمد پایین و متوسط، اولویت این است که زیرساخت‌ها بهبود یابد. در این صورت مواد غذایی در مسیر انتقال از مزارع به مقصد نهایی، خراب نمی‌شوند. نویسندگان خاطرنشان می‌سازند در حالی که کاهش ضایعات غذایی به سلامت عمومی کمک می‌کند، برخی از استراتژی‌ها می‌توانند مضر نیز باشند.

 بازیافت مواد غذایی که در غیر این صورت هدرفت می‌رود، به طور کلی استراتژی برنده- برنده در امنیت غذایی و جلوگیری از اتلاف مواد غذایی است؛ اما غذاهایی اهدا شده باید متناسب با نیاز اهداکنندگانباشند. نه اینکه فقط به اهداکنندگان کمک کنند تا از شر آن­ها خلاص شوند (فقط چون آ‌ن‌ها را نمی­‌خواهند اهدا کنند) بانک‌های مواد غذایی به ­طور فزاینده‌ای به دنبال کمک‌های سالم هستند.
در مقاله دوم، محققان توصیه می‌کنند که رویکرد “سیستم‌های گسترده‌تر” را در زمینه سیاست‌گزاری غذایی در راستای مسائل مربوط به بهداشت عمومی، تغییرات آب و هوایی، و استفاده از آنتی­‌بیوتیک‌ها در مواد غذایی حیوانی اتخاذ کنند.

ناف نویسنده اصلی مقاله سیستم‌های غذایی می‌گوید: کار کردن با افراد در زمینه‌های دیگر، ابزارهایی به ما می‌دهد که از طریق آن می‌توانیم به برخی از مهمترین تهدیدات بهداشت عمومی رسیدگی کنیم. ناف معتقد است انتخاب همکاری با عدم همکاری دیگر اختیاری و دلبخواهی نیست.

نویسندگان سه مثال از یک سیستم غذائی را در رابطه با سیاست‌گزاری غذایی توضیح می دهندكه موجب ايجاد مشاركت در ايجاد پايداری در دستورالعمل‌های تغذيه‌ای برای آمريكاييان و داشتن دقت در نحوه و ميزان استفاده از آنتی‌بيوتيك در پرورش دام و طيور و توليد مواد غذايی حيوانی می‌شود.

برنامه‌های مزرعه به مدرسه غذای تازه و سالم به کودکان می‌دهد و باعث می‌شود تا آنها به خوردن میوه‌ها و سبزیجات علاقه پیدا کنند و همچنین به کشاورزان محلی کمک می‌کنند. رشد این برنامه‌ها نشان دهنده تاثیر بالقوه‌ای است که رهبران سیاست‌های کشاورزی و بهداشتی در صورت حمایت از منافع مشترکشان می‌توانند داشته باشند.

در اوایل سال جاری، وزارت کشاورزی و خدمات انسانی و بهداشتی ایالات متحده آمریکا توصیه­‌های دستورالعمل غذایی سال ۲۰۱۵ آمریکا را مبنی بر تأثیرات مواد زیست محیطی بر مواد غذایی رد می­‌کنند. 

بحث عمومی در مورد اینکه چگونه عادات غذایی بر سلامت سیاره تأثیر می‌گذارد، نشان می‌دهد که چگونه صدای سلامت عمومی می‌تواند درک و نگرش سیاست‌گزاری غذایی فدرال را تغییر دهد و شاید باعث ایجاد حرکت برای تغییرات در آینده شود.

در سال ۲۰۱۳، سازمان غذا و دارو آمریکا، دستورالعمل‌های داوطلبانه‌ای را برای استفاده از آنتی بیوتیک در تولید غذای حیوانات صادر کرد. در این دستورالعمل‌ها از شرکت‌های داروسازی خواسته شد به طور داوطلبانه مجوز استفاده از آنتی بیوتیک‌ها در مواد غذایی حیوانات که برای تسریع و افزایش رشد استفاده می‌شود را حذف کنند. از منظر سلامت عمومی این مسئله مشکل است. در هر دو مورد گرچه آنتی­‌بیوتیک­ها در دوزهای پائین به حیوانات تزریق می­‌شوند، اما باعث می­شوند باکتری­ها نسبت به داروهای مورد استفاده در عفونت­‌های انسانی مقاوم گردند. به عبارتی تزریق آنتی­‌بیوتیک به مواد غذایی حیوانی باعث می­‌شود بدن انسان­ها نسبت به داروها مقاوم شود.

نویسندگان تجربیات مربوط به دانمارک و هلند را توصیف می‌کنند که نشان می‌دهد اقدامات هماهنگ در میان بخش‌ها می‌تواند در کاهش استفاده از آنتی‌بیوتیک در کشاورزی حیوانات موفق باشد و در همان حال تأثیر منفی یا ناسازگاری منفی بر مصرف کنندگان، تولید کنندگان یا صنایع گوشتی نیز نداشته باشد.

:  use by [1] این برچسب به مصرف‌کنندگان دستورالعمل تاریخ را که محصول باید مصرف شود، نشان می‌دهد. این تاریخ عمدتاً مربوط به کیفیت، محصول و دلیل بر این نیست که استفاده از محصول بعد از تاریخ انقضا، لزوما باعث بیماری می‌شود. با این حال، پس از اتمام تاریخ، کیفیت محصول به احتمال زیاد پایین می‌آید و ایمنی می‌تواند کاهش یابد.

[۲]  sell by :این برچسب به خرده فروشان مربوط است و آنها را از تاریخی که محصول را باید از زمان انبارداری فروخته یا حذف کنند مطلع می‌سازد. این بدان معنا نیست که محصول بعد از تاریخ مصرف، ناسالم است. به طور معمول، یک سوم از عمر مفید محصول پس از تاریخ فروش، برای مصرف کننده در خانه استفاده می‌شود.

[۳]  Best by : این برچسب پیشنهادی برای مصرف کننده است که در آن، تاریخ محصول باید برای کیفیت مطلوب تضمین شود.

[۴] “ugly” produce

منبع: ساینس دیلی

برگردان: زهرا سعیدی، کارشناس ارشد سیاست‌گزاری عمومی

بازنشر این مطلب، تنها با ذکر منبع “سیاست‌گزاری عمومی ایران” بلامانع است.