سياست policy و سياست‌گزاری يا Policy Making دو موضوع و مبحث بهم وابسته ولی جدا از همديگرند. در ساده‌ترين مدل‌ها مثل staging يا Rational يا Black Box سياست خروجی و در مرحله بعد فيدبك ورودی سيستم سياست‌گزاری است نه مساوی با ان. در مدل‌های پيچيده‌تر مثل Evolutionism البته موضوع پيچيده‌تر است. ولی بصورت خلاصه می‌توان اين نتيجه خروجی را سياست با هر پسوندی ناميد مثل سیاست بهداشتی یا سیاست خارجی یا سیاست صنعتی یا سیاست بنگاهی، اما نمی‌توان ان را سياست‌گزاری ناميد. به همين دليل هر سياست كانتنتيو يا محتوايی مثل سياست بهداشت يا موضوع جزیی‌تر مثل  سياست كنترل مالاريا يك سياست است اما راسا سياست‌گزاری نيست. به عنوان مثال مدل‌ها و تيوري‌های سياست‌گزاری سلامت ريشه در فلسفه تحليلی، علوم اجتماعی كاربردی و علوم سياسی دارد نه خود فيلد سلامت ولی نظريه‌های سياست يا پاليسی كانتنتيو يا محتوايی را در خود حوزه سلامت بايد جستجو كرد، اين دقيقا خلط مبحثی است كه در حوزه اكادمی سلامت و در دانشكده‌های بهداشت ما در ايران اتفاق افتاده است و سياست بهداشتی را مترادف سياست‌گزاری بهداشتی تعريف كرده‌اند و البته در حوزه‌های دیگر نیز این اشکال که در توسعه کشور عامل اسیب نظری و عملی است، به چشم می‌خورد. و البته بررسی دلايل  ان را باید به نوشتار مبسوط‌تری موکول کرد. مضافا اينكه متدولوژی تحقيق در اين دو حوزه نيز بسيار با هم متفاوت است. با اینحال ممكن است پرسيده شود که چرا پابليك پاليسی راسياست‌گزاری می‌گوييم جواب اين است كه public policy در همه جای دنيا زير مجموعه علوم سياسی طبقه‌بندی می‌شود و جهت اختصار پابليك پاليسی گفته می‌شود و الا اصطلاح درست و كامل ان Public policy process و يا public policy making است.

البته در دانشگاه هاروارد نيز  رشته سیاست‌گزاری عمومی  در جان اف كندی ارایه می‌شود ولی اساتيد اين رشته در health school هم (كه بنده افتخار تعلم در ان در سال ۲۰۰۰ را داشته‌ام)  يعني پروفسور بولتون، پيتر برمن، و حتی كریستوفر هم و پيتر جان از انگلستان و بقيه كه همه اساتيد سياست‌گزاری عمومی ولی با گرايش‌های متفاوت هستند، تدريس می‌كنند. پس به عنوان جمع بندی سياست بيشتر خروجی سيستم سیاست‌گزاری است و سياست‌گزاری اكادميك موضوعی است كه پارادايم‌ها، استريم‌ها و مولفه‌های موثر نرم و سخت ( پاره ايده‌ها و انيستيتوشن‌ها و غيره ) و بازيگران. و متافورها را بحث می‌كند و نظام‌های سياست‌گزاری پیش برنده دولت‌ها و ملت‌ها را  تجزیه و تحلیل (انالیز) می‌كند و بيشتر با متا اناليز سرو كار دارد كه  ارایه بحث ان در اين مختصر نمی‌گنجد.

سیاست (Policy) محتوایی (Content base) نتیجه سیستم سیاست‌گزاری است (Policy making process) نه مترادف با خود سیستم سیاست‌گزاری.