مدل سازی استراتژی‌های سیاسی

0
135
مدل سازی استراتژی‌های سیاسی
مدل سازی استراتژی‌های سیاسی

چکیده: مدل­ سازی رفتار موجودات تک سلولی(جلبک‌ها)، پژوهشگران را در درک بهتر این موضوع که چگونه جنبش‌های سیاسی زنده می‌مانند و گسترش می‌یابند یاری می‌رساند.

اریک لیبی به همراهی لارن هیبرت دوفسن پژوهشگر مؤسسه­‌ی سانتافه، به دنبال بررسی چگونگی تکامل چرخه‌ی زندگی پیچیده­‌ی جلبک‌­ها، مانند جذب مواد مغذی بودند. پس از یک دوره‌­ی مطالعاتی با همکاران‌شان، آن­ها دریافتند که در جایی­‌که دو گروه برای دست­یابی به منابع قدرت به رقابت با یکدیگر می­‌پردازند، می­‌توانند به پویایی یک جمعیت کمک کنند (در این مورد رأی دهندگان) 

در مدل­ شبیه ­سازی، که شامل دو گروه متفاوت بود، مشخص شد افرادی که به عنوان طرفداران یک ایدوئولوژی معرفی می­‌شوند، اگر بتوانند به اندازه‌­ی کافی در افرادی که با اعتقادات آن­ها مخالف هستند نفوذ کنند، ممکن است بتوانند افرادی را جذب خود کنند.

با گذشت زمان، محققان دریافتند زمانی‌ که رقابت بین دو ایدئولوژی رقابتی از بین برود، به استثنای استراتژی‌های تهاجمی، بسیاری از افراد از یک طرف به طرف دیگر می­‌روند (تغییر ایدئولوژی می‌­دهند)، و هر دو حزب همچنان مقاومت می­‌کنند.

در همین حال، زمانی که دو ایدئولوژی بیشتر حالت تدافعی داشته باشند، گروهی که حالت تدافعی کمتری داشته باشد، بیشتر به کناری رانده می­‌شود. استراتژی ترکیبی تدافعی – تهاجمی پنجاه پنجاه (ترکیبی از دفاعی و تهاجمی) به عنوان بهترین استراتژی شناخته می‌­شود.

 

مدل­ سازی رفتار موجودات تک سلولی(جلبک‌ها)، پژوهشگران را در درک بهتر این موضوع که چگونه جنبش‌های سیاسی زنده می‌مانند و گسترش می‌یابند یاری می‌رساند.

در  مقاله‌­ی جدیدی که در گزارش­‌های علمی منتشر شده، محققان سیستم‌هایی را طراحی کردند که در آن‌ها استراتژی‌ها یا ایدئولوژی‌ها برای اعضای آن رقابت می‌کنند. با تغییر تعداد اعضای یک سیستم به صورت تدافعی یا تهاجمی، در تلاش برای جذب افراد به سمت خود و یا برای حفظ افراد مشابه، محققان برخی اصول کلی را یافتند که ممکن است توضیح دهند که چگونه برخی استراتژی‌های مختلف تا اخر ایستادگی می‌کنند.

نویسنده اریک لیبیبی، یکی از اعضای Omidyar در موسسه Santa Fe که بر روی جوامع میکروب‌های تک سلولی مطالعه می‌کند، گفت: زاویه اصلی این (تحقیق) سیاسی نبود”.در واقع جلبک بود. اما او اشاره می­‌کند: «من فکر می‌­کنم دسته­‌بندی سیاسی در این مورد احتمالاً واقعی­‌تر است».

در ابتدا، اریک لیبی به همراهی لارن هیبرت دوفسن پژوهشگر مؤسسه­‌ی سانتافه، به دنبال بررسی چگونگی تکامل چرخه­‌ی زندگی پیچیده­‌ی جلبک­‌ها، مانند جذب مواد مغذی بودند. پس از یک دوره­‌ی مطالعاتی با همکاران­شان، آن­ها دریافتند که در جایی­‌که دو گروه برای دست­یابی به منابع قدرت به رقابت با یکدیگر می‌­پردازند، می‌­تواند به پویایی یک جمعیت کمک کند (در این مورد رأی دهندگان) (یعنی رقابت بین دو گروه رأی دهنده).

در مدل­‌ شبیه ­سازی اصلی توسعه یافته، که شامل دو گروه متفاوت بود، مشخص شد افرادی که به عنوان طرفداران یک ایدوئولوژی معرفی می­‌شوند، اگر بتوانند به اندازه‌­ی کافی در افرادی که با اعتقادات آن­ها مخالف هستند نفوذ کنند، ممکن است بتوانند افرادی را جذب خود کنند.

با گذشت زمان، محققان دریافتند زمانی که رقابت بین دو ایدئولوژی رقابتی از بین برود، به استثنای استراتژی‌های تهاجمی، بسیاری از افراد از یک طرف به طرف دیگر می­‌روند (تغییر ایدئولوژی می­‌دهند)، و هر دو حزب همچنان مقاومت می‌­کنند (ادامه­ می‌­دهند). در همین حال، زمانی که دو ایدئولوژی بیشتر حالت تدافعی داشته باشند، گروهی که حالت تدافعی کمتری داشته باشد، بیشتر ناپدید می­‌شود (به کناری رانده می‌­شود)، به عنوان یک مشکل اولیه­‌ی کوچک که نهایتاً بزرگ می‌­شود. استراتژی ترکیبی دفاعی – مقابله‌­ای پنجاه پنجاه (ترکیبی از دفاعی و مقابله‌­ای) به عنوان بهترین استراتژی شناخته می‌­شود.

اما وقتی یک حزب ثالث به این ترکیب اضافه می­‌شود، استراتژی برنده آن استراتژی است که قانون ­شکنی بیشتر از دیگران داشته باشد و اما در مخالفت (اعتراض) پائین‌­تر از دیگران باشد. هیچ نشانه‌­ای از بهترین استراتژی وجود ندارد. “اگر شما رقابت بین استراتژی­‌های مختلف را دارید، این به نظر نمی­‌آید که راه­‌حل بهینه­‌ای باشد”. لیبی Libby توضیح می‌­دهد: “این واقعاً به دیگرانی بستگی دارد که شما با آن­ها رقابت می­‌کنید”.

منبع: ساینس دیلی