نقش سرمایه‌گذاری در حفاظت محیط زیست و تنوع زیستی

دولت‌ها و اهداکنندگان پس از کنفرانس ریو (اجلاس زمین) در سال 1992، میلیاردها دلار صرف تلاش برای کاهش سرعت انقراض گونه‌ها در سراسر جهان نموده‌اند. در حال حاضر، مقاله‌ای جدید در مجله نیچر اولین شواهد روشن را ارائه می دهد مبنی بر این که این تلاش‌ها موثرند.

0
12
نقش سرمایه‌گذاری در حفاظت محیط زیست و تنوع زیستی
نقش سرمایه‌گذاری در حفاظت محیط زیست و تنوع زیستی

چکیده: دولت‌ها و اهداکنندگان پس از کنفرانس ریو (اجلاس زمین) در سال ۱۹۹۲، میلیاردها دلار صرف تلاش برای کاهش سرعت انقراض گونه‌ها در سراسر جهان نموده‌اند. در حال حاضر، مقاله‌ای جدید در مجله نیچر اولین شواهد روشن را ارائه می دهد مبنی بر این که این تلاش‌ها موثرند.

مطالعه‌ای که توسط تیم بین‌المللی محققان انجام شده نشان داد که ۱۴.۴ میلیارد دلاری که کشورها در سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۳ صرف حفاظت محیط زیست نمود، از میان رفتن تنوع زیستی جهانی مورد انتظار را تا ۲۹ درصد کاهش داد. این یافته‌ها می‌تواند توسط سیاست‌گزاران برای تنظیم بودجه‌های حفاظت محیط زیست مورد استفاده قرار گیرد که برای کشورهای آن‌ها این امکان را فراهم می‌سازد که اهداف توافقنامه‌های بین‌المللی حفاظت از گونه‌ها را برآورده سازند.

محققان به منظور توضیح دقیق تاثیر تأمین هزینه‌های حفاظت محیط زیست از جانب کشورها، اطلاعات مربوط به تغییرات تنوع زیستی هر کشور را از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۸ و نیز هزینه‌های سازمان‌های دولتی و غیر دولتی جهت حفاظت از تنوع زیستی از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۳ را ترکیب نمودند.

به منظور تعیین میزان از دست رفتن تنوع زیستی برای هر کشور، از داده‌های اتحادیه بین‌المللی حفاظت از فهرست قرمز گونه‌های در معرض خطر طبیعت استفاده کردند که وضعیت حفاظت از گونه‌های گیاهی و حیوانی جهان را برای مدت بیش از ۵۰ سال نشان داده است . آن ها بر اساس میزان قرارگیری تنوع گونه‌ها در هر کشور تعیین نمودند که چه میزان از انقراض گونه‌ها را می توان به هر کشور نسبت داد.

گیتلمن گفت: “خبر خوب این است که بخش عمده تنوع زیستی به دلیل هزینه‌های نسبتا کم با سرمایه‌گذاری در کشورهای در حال توسعه در خصوص تعداد زیادی از گونه‌ها محافظت می‌شود.” وی افزود باید توجه داشت که با افزایش فشارهای توسعه، سرمایه‌گذاری در زمینه حفاظت محیط زیست باید با همین سرعت ادامه یابد. سیاست‌گزاران می‌توانند از این مدل برای تعیین این بودجه‌ها استفاده کنند.

 

دولت‌ها و اهداکنندگان پس از کنفرانس ریو (اجلاس زمین)[۱] در سال ۱۹۹۲، میلیاردها دلار صرف تلاش برای کاهش سرعت انقراض گونه‌ها در سراسر جهان نموده‌اند. در حال حاضر، مقاله‌ای جدید در مجله نیچر[۲] اولین شواهد روشن را ارائه می دهد مبنی بر این که این تلاش‌ها موثرند.

مطالعه‌ای که توسط تیم بین‌المللی محققان انجام شده نشان داد که ۱۴.۴ میلیارد دلاری که کشورها در سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۳ صرف حفاظت محیط زیست نمود، از میان رفتن تنوع زیستی جهانی مورد انتظار را تا ۲۹ درصد کاهش داد. این یافته‌ها می‌تواند توسط سیاست‌گزاران برای تنظیم بودجه‌های حفاظت محیط زیست مورد استفاده قرار گیرد که برای کشورهای آن‌ها این امکان را فراهم می‌سازد که اهداف توافقنامه‌های بین‌المللی حفاظت از گونه‌ها را برآورده سازند.

جان گیتلمن[۳] رئیس دانشکده بوم شناسی اودوم[۴] در دانشگاه جورجیا،‌ نویسنده ارشد مقاله گفت: “این مقاله یک پیام واضح و مثبتی دربر دارد: سرمایه‌گذاری در حفاظت محیط زیست موثر واقع شده است”.

مطالعه‌ای که توسط آنتونی والدرون[۵] از دانشگاه آکسفورد، دانشگاه ایلینوی و دانشگاه ملی سنگاپور[۶] انجام شده‌، نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری در زمینه حفاظت محیط زیست توسط ۱۰۹ امضاء کننده کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد تنوع زیستی[۷]، از دست دادن تنوع زیستی را در این کشورها به طور قابل ملاحظه‌ای کاهش داد.

محققان به منظور توضیح دقیق تاثیر تأمین هزینه‌های حفاظت محیط زیست از جانب کشورها، اطلاعات مربوط به تغییرات تنوع زیستی هر کشور را از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۸ و نیز هزینه‌های سازمان‌های دولتی و غیر دولتی جهت حفاظت از تنوع زیستی از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۳ را ترکیب نمودند. آن‌ها همچنین به بررسی چگونگی تاکید توسعه انسانی بر گونه‌ها و زیستگاه‌های آن‌ها پرداختند.

در میان یافته‌های این تحقیق، یافته‌هایی وجود داشت مبنی بر این که ۶۰ درصد از دست دادن تنوع زیستی در جهان را می‌توان به هفت کشور نسبت داد: اندونزی، مالزی، پاپوآ گینه نو، چین، هندوستان، استرالیا و عمدتا به دلیل از دست دادن گونه‌ها در هاوایی، آمریکا. در عین حال، هفت کشور دیگر – موریس، سیشل، فیجی، ساموآ، تونگا، لهستان و اوکراین – تنوع زیستی خود را بهبود بخشیدند.

گیتلمن[۸] گفت: “خبر خوب این است که بخش عمده تنوع زیستی به دلیل هزینه‌های نسبتا کم با سرمایه‌گذاری در کشورهای در حال توسعه در خصوص تعداد زیادی از گونه‌ها محافظت می‌شود.” وی افزود باید توجه داشت که با افزایش فشارهای توسعه، سرمایه‌گذاری در زمینه حفاظت محیط زیست باید با همین سرعت ادامه یابد. سیاست‌گزاران می‌توانند از این مدل برای تعیین این بودجه‌ها استفاده کنند.

گیتلمن گفت: “این مدل چارچوبی را فراهم می‌کند که می‌توان برای متعادل سازی توسعه انسانی و حفظ تنوع زیستی مورد استفاده قرار داد.” وی گفت “به نظر من، این یک چارچوب علمی تجربی با پایداری واقعی است”.

نویسندگان با ارائه شواهدی مبنی بر این که سرمایه‌گذاری در خصوص حفاظت محیط زیست تأثیر قابل توجهی بر حفاظت از تنوع زیستی جهانی داشته است، امیدوارند که کشورهای بیشتری انگیزه‌ی سرمایه‌گذاری در زمینه ]عمل به[ تعهدات بین‌المللی تنوع زیستی را داشته باشند.

والدرون گفت: “ما برای مدت ۲۵ سال، متوجه این امر بوده‌ایم که باید بیشتر برای حفاظت از طبیعت هزینه کنیم، و یا در غیر این صورت با یک انقراض جمعی به همان شدت و جدیت انقراض دایناسورها مواجه گردیم”. “اما دولت‌ها و اهداکنندگان تمایلی به تامین بودجه لازم ندارند، زیرا اغلب شواهد بسیار اندکی مبنی بر این که هزینه‌های صرف شده برای حفاظت محیط زیست سودمند است وجود داشت. حال این یافته‌ها باید تصمیم گیرندگان را برای مشارکت دوباره در دیدگاه مثبت نشست زمین تشویق و چه بسا از تنوع زیستی زمین حمایت کند”.

نویسندگان به منظور اشاره به این نکته که با پیشرفت کشورها در یکی دیگر از اهداف توسعه پایدار سازمان ملل[۹] – توسعه انسانی[۱۰] – داده‌های مربوط به رشد جمعیت، رشد اقتصادی و توسعه کشاورزی هر کشور را که از جداول آماری بانک جهانی به دست آمده بود با یکدیگر ترکیب کردند.

تجزیه و تحلیل  نتایج نشان داد که سرمایه‌گذاری در زمینه حفاظت محیط زیست، انقراض گونه‌ها را کاهش و فشار بر توسعه]  سرمایه‌گذاری[ را افزایش داد، اما به صورت نابرابر. اندازه کشور، تعداد گونه‌های موجود و وضعیت حفاظت از این گونه‌ها در آغاز مطالعه، در تعیین میزان کاهش زیستی آن نقش داشت.

هزینه‌های حفاظت محیط زیست در کشورهای فقیرتر و در کشورهای با تعداد بیشتری از گونه‌های در معرض خطر در مقایسه با کشورهای ثروتمندتر تاثیر بیشتری داشت. توسعه كشاورزی در كشورهایی كه زمین‌های کشاورزی زیادی را در اختیار داشتند در مقایسه با كشورهایی كه زمین‌های کشاورزی آن ها كمتر بود، تأثیر بسیار اندکی داشت و رشد اقتصادی در فقیرترین كشورها کمترین تاثیر را داشت، هرچند كه با افزایش جمعیت کشور این تاثیر افزایش یافت.

نویسندگان به منظور تعیین میزان از دست رفتن تنوع زیستی برای هر کشور، از داده‌های اتحادیه بین‌المللی حفاظت از فهرست قرمز گونه‌های در معرض خطر طبیعت[۱۱] استفاده کردند که وضعیت حفاظت از گونه‌های گیاهی و حیوانی جهان را برای مدت بیش از ۵۰ سال نشان داده است. آن‌ها بر اساس میزان قرارگیری تنوع گونه‌ها در هر کشور تعیین نمودند که چه میزان از انقراض گونه‌ها را می‌توان به هر کشور نسبت داد.

اطلاعات مربوط به سرمایه‌گذاری سالانه در زمینه حفاظت محیط زیست در هر کشور از مقاله قبلی همان نویسندگان به دست آمد که در جلسات آکادمی ملی علوم[۱۲] در سال ۲۰۱۳ منتشر شده بود. این مقاله دوره زمانی پس از سال ۱۹۹۲- زمانی که نشست زمین در ریو به کنوانسیون تنوع زیستی[۱۳] منجر و اولین انگیزه اصلی سرمایه‌گذاری جهانی برای حفاظت محیط زیست شد – تا سال ۲۰۰۳ را پوشش می داد.

منبع: ساینس دیلی

[۱]. Rio Earth Summit

[۲]. Nature

[۳]. John Gittleman

[۴].  Odum School of Ecology

[۵]. Anthony Waldron

[۶]. National University of Singapore

[۷]. United Nations Convention on Biological Diversity

[۸]. Gittleman

[۹]. U.N. Sustainable Development Goals

[۱۰]. human development

[۱۱]. International Union for Conservation of Nature’s Red List of Threatened Species

[۱۲]. National Academy of Sciences

[۱۳]. Convention on Biological Diversity